Wszyscy śnią. Ci, którzy śnią w nocy, w najmroczniejszych zakamarkach umysłu, budzą się rano z przekonaniem, że były to jedynie majaki. Są jednak i tacy, którzy śnią za dnia, i ci są niebezpieczni, gdyż – nierzadko - z otwartymi oczami odtwarzają swe senne marzenia.
Piątki w Islamie są odpoczynkiem i modlitwą jedynie. Dla nas - „przywianych z wiatrem” (chaładzi) czas podróży po bezkresnym piasku i dotykania kikutów kultury Meroe, Napaty i Kush, błąkania się po reliktach władzy faraońskiej Karima, Kuru, po jamach innych wykopalisk.
Wieloletni mój przyjaciel prof. dr Piotr O. Scholz, niezmordowany uniwersytecki pedagog na katedrach Historii Sztuki (nie tylko w Polsce), wielki erudyta i płodny eseista naukowy, zwrócił się od mnie z palącym problemem.
Dwa baseny chrzcielne baptysterium były nagrodą za trud. W dwa lata później, kiedy zszedłem do głębokiego na 4 m wykopu - oniemiałem…
Sudan, rok 2005, czwarty sezon wykopalisk w Banganarti. Sondaże w zachodniej (po prawdzie południowo-zachodniej) części Dolnego Kościoła odsłaniają ubogie skrawki malowidła sprzed dziesięciu wieków. Fakt zostaje udokumentowany pierwszym przerysem.
Nie wszystko jest jednak do końca jasne. Najlepsi znawcy tematu z Instytutu Historii Sztuki Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, oraz z Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie wstrzymują się od zabrania głosu. Historycznie to zdarzenie ze schyłku X wieku nie miało prawa zaistnieć…
Analizując techniczne elementy obrazu zajmujemy się jego historią powstania, a to z kolei pozwala głębiej wejrzeć w sam proces twórczy, zrozumieć panujący tam porządek. Rozważania takie automatycznie przenoszą nas w sferę znawstwa malarstwa, a któż by nie chciał znać się na malarstwie.
Odczułem znowu ten sam przymus, znany mi od wielu lat. Wzywały mnie piaski Sahary, ale tym razem musiałem cofnąć się nieco w głąb Czasu. potem wszystko nabrało rozpędu.
Bez prywatnego dziennika trudno jest umiejscowić w czasie „To” dawno przepadłe. Któż dzisiaj jednak prowadzi takie notatki? Pamiętników nikt nie czyta i nie dziwota, że nikt ich nie pisze. Teraz nazywa się to blog, który komentują nudzący się znajomi.
Afrykańska Sahara jest emocją niewyobrażalną. Potrafi armią drobin zgładzić wszelkie istnienie. Lękając się jej władzy, człowiek zauroczony pragnie choć dotknąć ten doskonały powab, potem wielbi ekstazę… i ostatecznie zostaje wiernym kochankiem pustyni, którego ta potęga zawsze wyniszczy. Wiem to z autopsji, z wielu pobytów w niemal orgiastycznych pieszczotach piachu.