Bez prywatnego dziennika trudno jest umiejscowić w czasie „To” dawno przepadłe. Któż dzisiaj jednak prowadzi takie notatki? Pamiętników nikt nie czyta i nie dziwota, że nikt ich nie pisze. Teraz nazywa się to blog, który komentują nudzący się znajomi.
Afrykańska Sahara jest emocją niewyobrażalną. Potrafi armią drobin zgładzić wszelkie istnienie. Lękając się jej władzy, człowiek zauroczony pragnie choć dotknąć ten doskonały powab, potem wielbi ekstazę… i ostatecznie zostaje wiernym kochankiem pustyni, którego ta potęga zawsze wyniszczy. Wiem to z autopsji, z wielu pobytów w niemal orgiastycznych pieszczotach piachu.
Rok 2007. Zmarł Piotr Kuncewicz, utalentowany pisarz, poeta, wielki erudyta, prezes Związku Literatów Polskich, mason i Wielki Mistrz Wielkiego Wschodu Polski. Mimo znacznej różnicy wieku łączyło nas wspólne zamiłowanie w rewirach Sztuki.
Znajomy przedsiębiorca kamieniarski Ryszard S. zaprowadził mnie na jeszcze ciepłą mogiłę profesora Romana Aftanazego na Cmentarzu Powązkowskim. Rok jest zatem 2004. Nieboszczyk miał jedno tylko życzenie w temacie „Kresu”, aby na mogile zaistniał przypisywany Heraklitowi zwrot „Panta Rei
Natura nigdy nie zachowuje się dyplomatyczne. W taki pamiętny dzień, zwany All Hallows Een (Wieczór Wszystkich Świętych) - a w skrócie Halloween i kolejny Dzień Wszystkich Zmarłych - powszechnie zwany Zaduszkami ("Dziady"), mam poczucie bytu bez czasu - jak celtyccy druidzi i tę samą ich trwogę przed potężnym Królestwem Śmierci Samhaja.
Rok 1992 zdominował urokliwy przymus zainspirowany przez inwestora Jerzego Kolanowskiego, który swoją niezwykłą osobowością przyfrunął na cokoły autentycznego twórczego natchnienia. Upamiętnienie dotyczyło zmarłej matki.
Przygoda z kamieniem rozpoczęła się około roku 1983 i była ściśle związana z Towarzystwem Opieki nad Zabytkami, któremu patronował Jerzy Waldorff. Tak naprawdę zjawisko nowej Muzy Gaby roznieciło nowe namiętności…
Zamówienie było banalne...”gałązka jarzębiny”... i tyle. Musiałem poszukać w temacie radości. W modelu poprawiałem naturę, dowiązując fragmenty, poszukiwania dokumentowałem cyfrowo. Brakowało jednak czegoś - tej właśnie „frapuszki”.
Przyjaciel - archeolog Bogdan Żurawski (ponad 30 lat znajomości) wpadł niepokojem wiedziony. Zamówił portret matki nieboszczki i opowiadał jak przez siedem dni umierała i jak pragnie, abym wskrzesił Tę, co odeszła. Twórczość to boski zawód, czynić trzeba z niczego. Siedem dni trwać to będzie - jak stworzenie świata, jak konanie – zmuszę ten okres do mijania w upamiętnieniu.
„Rozlewiska Rzeki Styks” to nostalgiczna tęsknota za płowiejącymi w pamięci zdarzeniami, które niknąc skomlały o cokół. Zdążyłem wtedy zmieszać dwa wielbienia, jedno Pana Rzędary – plecy dziewczyny patrzącej w ciecz zapomnienia… jedyne pragnienie poważnie chorego zamawiającego. Tylko plecy.